Layas

Malalagasan na naman ng isang hibla ang aming opisina. Mukhang mabilisang nauubos ang mga Pinoy dito. Siyempre, kaniya kaniyang dahilan at diskarte sa buhay iyan. Akala tuloy ng mga bossing namin dito na takot na takot na kami sa radiation at walang katapusang pag-uga sa bansang Hapon. Kayo na lang humula sa mga rason kung bakit umaalis ang iba dito, mahirap na may makabasang mga hapon at i-google translate. Isa pa, ka-facebook ko yung bossing ko.

Naranasan ko din siyempre ang mag-resign sa isang kompanya. Inuunahan ko lagi bago ako ang alisin nila. Mahirap na mawalan ng benepisyo. Iyan ang kadalasan kong gawin nung nasa Pilipinas pa ako. Ngayong OFW na ako, may mga pagkakataong na gusto ko pa manatiling magtrabaho para sa isang kompanya pero wala na akong nagagawa kasi di na ni-renew ang kontrata ko. Malamang di nila gusto ang pagtratrabaho ko o di kaya masyadong malaki sahod ko (pampalubag-loob lang yan). Bilang OFW, ang magiging pamilya mo ay ang mga kapwa Pilipino mo rin. Kasama mo sa kalokohan, lasingan at kung anu-ano pa. Kaya mahirap din ang pamamaalam. Akala niyo lang madali, pero hindi, hindi. Kaya dati, bawat pag alis ko, nagpapapirma ako ng tseke, este, damit para man lang maalala ko sila kunwari.

Mukhang napahaba na naman ang kuwento ko. Ang totoong rason kung bakit napasulat ako ay para kay Shengpot. Para sa iyo ang huling bahagi ng pahinang ito bilang pasasalamat sa mga hinahain mong almusal, tanghalian at hapunan lalo na kapag Sabado at Linggo. Isa kang bayani. Pwede ka ng gawan ng rebulto sa park ng Nirenokidai. Sana matupad na ang matagal mo ng pinapangarap, ang pagpasok sa kumbento.

Siyempre kahit nakita mo na to, play mo lang ulit. Nagpapakahirap ako magtagalog tapos ang background ng musika para sa iyong bidyo ay English.

Kita-kits uli sa Pilipinas at huwag kalimutan panoorin ang pelikulang dapat mong panoorin. Hayaan mo, malay mo, papasa kami lahat ng resume sa iyo. Kumikitang kabuhayan ka bigla.

Hanggang sa muling pagjajacklord.

totomai
08/11/11

Biyahe

Simula bukas (Abril 27), mayroon akong sariling bersiyon ng AMAZING RACE. Punta ako sa Korea bukas ng umaga (Miyerkules), balik sa Japan sa Biyernes ng gabi. Impake sa Sabado para sa biyahe papuntang Amerika sa Linggo. Ihi lang ang pahinga (may salo-salo pa sa Sabado, magluluto ako ng adobo).

Karamihan ng mga nasa Japan ay nagplaplano ng mga gagawin nila sa Golden Week samantalang ako naman ay naatasang magtrabaho sa ibang bansa. Di na din ako makareklamo kasi bayad naman. Sana nga lang di ko ipambabayad sa ospital ang mga kikitain ko pagkatapos ng biyaheng ito.

Masarap na nakakatakot bumiyahe. Masarap kasi madami kang lugar na mapupuntahan at makikita. At kung may libreng oras, maliban sa pagtratrabaho, makakag-picture picture ka sa kung saan-saan at kung ano-ano. Kaso, medyo takot lang ako sumakay sa eroplano. Sabihin na natin na lagi akong bumabiyahe pero iba pa rin lagi ang aking nararamdaman tuwing nasa himpapawid na. Ayaw na ayaw kong madinig ang boses ng piloto na nagbibigay ng babala na may inaasahang "turbulence". Kaya madalas ako na hindi natutulog bago lumipad para nasa kahimbingan tuwing biyahe. Pero kadalasan, akala ko mahaba na tulog ko, yun pala di pa nakakaalis ang eroplano. Wala rin. Isa ding nakakatakot ay yung pagharap sa mga kliyente, kaya maliban sa mga sagot sa katanungan nila, nakahanda na ang aking mga ngiti kapag hindi ko alam ang isasagot.

Pangatlong beses ko na ko na to sa Korea ngayong taon. Abril pa lang at mukhang madadagdagan pa. Parang kambal ng Japan lang ang Korea at hindi masyado pagod sa biyahe kaya okay lang. Sa USA naman, pangalawang beses ko na to. Yung mahirap lang siguro ay yung palipat palipat ng state. Siyempre madami din kasing dalang gamit. Pero sabi nga nila, bahala na si Batman. Tatlong linggo ako sa USA at mukhang dudugo ilong ko nito sa pakikipag englishan sa mga makakasalamuha.

Sabi ng amo ko, baka raw umabot pa sa apat na linggo ang aking biyahe kung kinakailangan. Basta ba libre laba. Ayaw kong namang makita ko na lang na lumalakad ang aking mga briefs.

Iigsian ko na lang muna to, mag iimpake pa ako.

Hanggang sa muling pagjajacklord.

totomai

04/26/11